Ik ben op mijn best als er veel tegelijk speelt en nog niet helemaal duidelijk is waar je moet beginnen. Er ligt vaak genoeg informatie, maar de samenhang ontbreekt. Wie is waarvoor verantwoordelijk? Welke belangen spelen mee? En waar zit nou eigenlijk het echte probleem?

Dan ga ik graven. Ik haal feiten en aannames uit elkaar, kijk naar risico’s en verantwoordelijkheden en probeer de lijn zichtbaar te maken. Uiteindelijk wil ik terug naar keuzes waar een organisatie ook echt iets mee kan. Dat kan een beleidskader, governancevoorstel, veiligheidsanalyse of implementatieplan zijn. Een advies kan inhoudelijk nog zo goed zijn, als je het bestuurlijk niet kunt uitleggen of in de praktijk niet kunt uitvoeren, heb je er weinig aan.

Groningen Seaports springt er voor mij uit. Daar mocht ik me vastbijten in een toekomstbestendige inrichting van de gebiedssecurity. Het was een complex governancevraagstuk, omdat beveiligingsmaatregelen, juridische kaders, vitale belangen en publieke en private verantwoordelijkheden in samenhang moesten worden bekeken. Ik heb daar veel informatie verzameld en teruggebracht tot een risicogebaseerde zonering, beveiligingsregimes en verschillende scenario’s voor de bestuurlijke inrichting. 

Governance. 

Er worden ontzettend veel plannen gemaakt, maar de vraag wie er daarna eigenlijk aan het roer staat, blijft soms verrassend lang liggen. Wie is eigenaar? Wie mag een besluit nemen? Wie houdt in de gaten of afspraken worden nagekomen? Ik vergelijk het weleens met een schip zonder schipper. Je kunt de route netjes op papier hebben staan, maar als niemand het roer pakt, bepaalt uiteindelijk de stroming waar je terechtkomt.

Dit geldt niet alleen voor digitale veiligheid, maar ook voor bredere veiligheidsvraagstukken. De verbinding tussen beleid, eigenaarschap, uitvoering en verantwoording bepaalt of een organisatie werkelijk in controle is.